"ΕΛΙΑ", πόση σημασία έχουν αυτές οι λέξεις για την ζωή μας η ηλικία της είναι η ηλικία της ανθρωπότητας από τους προϊστορικούς χρόνους η ελιά είναι το δέντρο που λάτρεψαν οι προγονοί μας και συνδέεται με την επιβίωση μας, τα φύλλα της, επιβράβευση της χαράς και του θρόμβου της ζωής. Ο καρπός της, δύναμη και στήριγμα του ανθρώπινου µόχθου.

Η ελιά το ευλογημένο ιερό δέντρο της Ελλάδας μεταξύ της επιστήμης της ιστορίας της διατροφής και της μυθολογίας καρποφόρο δέντρο που με τα κλαδιά του έφτιαχναν στεφάνι και το έβαζαν στα κεφάλια των νικητών ,,, των Ολυμπιακών αγώνων ,,,

Τα απολιθωμένα φύλλα ελιάς ηλικίας εξήντα πέντε χιλιάδων ετών τουλάχιστον που βρέθηκαν στη Σαντορίνη και είναι από τη Νίσυρο διαπιστώθηκε με την μέθοδο τις ραδιοχρονολόγησης όταν ξεσπούσε έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα μαρτυρούν ότι το δέντρο αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής χλωρίδας.

Από τα Ιόνια νησιά, στα οποία η καλλιέργειά της αναφέρεται από τους Ομηρικούς Χρόνους, έως την Μεσσηνία, Κρήτη, τα νησιά του Ιόνιου, απέραντοι ελαιώνες κάλυπταν την ελληνική ύπαιθρο η ελιά είναι δέντρο ιερό φορτωμένο µε σύμβολα και πάθη, ταυτισμένο µε το φωτεινό τοπίο της Μεσογείου, συνώνυμου της ζωντάνιας και της μακροβιότητας, προσφέρει τον καταπληκτικότερο καρπό που η γη πρόσφερε ποτέ στους ανθρώπους, γενναιόδωρη και ακούραστη, αναπόσπαστη στοιχείο της κληρονομιάς µας, φύλακας της ανθρώπινης μνήμης, θεϊκό δημιούργημα, η ελιά άσκησε και εξακολουθεί να ασκεί τους Έλληνες μια μαγεία μοναδική.

Ενδεικτικό της σημασίας της ελιάς για την Αθήνα είναι ότι οι Αθηναίοι στα νομίσματά τους απεικόνιζαν την Αθηνά με στεφάνι ελιάς στο κράνος της και έναν αμφορέα με λάδι ή ένα κλαδί ελιάς.

Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Ηρακλής (του οποίου το ρόπαλο ήταν από αγριελιά) έφερε βλαστάρι ελιάς από τη χώρα των Υπερβορείων (μυθικός λαός που οι Έλληνες πίστευαν ότι κατοικούσε πέρα από τον Βορρά ή κατά άλλη ερμηνεία στον ουρανό) και το φύτεψε στην Ολυμπία. Με τα κλαδιά του κότινου, της αγριελιάς αυτής, στεφανώνονταν οι ολυμπιονίκες. Με κλάδους ελιάς ήταν στεφανωμένο και το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός στην Ολυμπία, έργο του Φειδία, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.

Η αρχαιότερη ελιά βρίσκεται σε ορεινό αγρό στη Αίγινα ηλικίας 1.800 χρόνων πλανήτη Γή ( Βούβες Χανιά Κρήτης) περίπου. Το ελαιόδεντρο είναι ένα ευλογημένο δέντρο που ευδοκιμεί στο πετρώδη και άγονο χώρο της Μεσογείου.

Η ελιά παράγει καρπό κάτω από αντίξοες συνθήκες ανομβρίας, δυνατών ανέμων και υψηλών θερμοκρασιών, ενώ η μακροζωία και η παραγωγικότητά του, έγραψε την ιστορία των μεσογειακών λαών. Η ελιά φώτισε, έθρεψε, θεράπευσε, στεφάνωσε, καλλώπισε και ταυτίστηκε με υψηλά ιδανικά ενώ ενέπνευσε τον ακμαιότατο για πολλά χρόνια πολιτισμό της ανατολικής Μεσογείου.

Σύμβολο γνώσης, σοφίας, αφθονίας, ειρήνης, υγείας, δύναμης και ομορφιάς λατρεύτηκε επί χιλιάδες χρόνια, αποτελεί ζωντανό μέρος μιας βαριάς πολιτιστικής κληρονομιάς, με θρύλους, παραδόσεις και θρησκευτικές τελετουργίες άρρηκτα συνδεδεμένες με την ανθοφορία, με τη συγκομιδή και την παραγωγή του ελαιολάδου. Η ελιά μας κληροδότησε ένα εξαιρετικά σύνθετο κληροδότημα αξιών, ευημερίας και πολιτισμού, που μόλις πρόσφατα είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε και να υπερασπιστούμε.

Η μεσογειακή ελιά, το ευλογημένο δέντρο που ζει πάνω από έξι χιλιάδες χρόνια, χαρίζει το πολύτιμο ελαιόλαδο στο οποίο οφείλουν τη μακροζωία τους οι κάτοικοι της Μεσογείου και ιδιαίτερα οι Έλληνες. Ο καρπός της ελιάς και το λάδι που βγαίνει από τη σύνθλιψη του καρπού αυτού, αποτελούσαν τα βασικά διατροφικά στοιχεία των αρχαίων Ελλήνων, στα οποία δεν χρωστούσαν μόνο τη μακροζωία τους, αλλά και τη διαύγεια του πνεύματός τους. Η ελιά ήταν το ιερό δέντρο της Αθηνάς, της θεάς της Σοφίας. Τα φύλλα όμως της ελιάς περιέχουν στοιχεία, που οι αντιμικροβιακές τους ιδιότητες είναι γνωστές ήδη από το 1800.