Ευεργετικές ιδιότητες λαδιού

Τι άλλο μπορούμε να πούμε για ένα τέτοιο ευλογημένο δέντρο που παράγει η όμορφη πατρίδα μας με τέτοιες εξαιρετικές ιδιότητες και πόσο ευλογημένων ότι πρέπει να νιώθουμε όλοι εμείς που παράγεται στην πατρίδα μας.

Στον  Ιπποκράτειο κώδικα και στο βιβλίο του «Διαιτητική και Θεραπευτική» γράφει για το λάδι: συναντώνται περισσότερες από εξήντα φαρμακευτικές χρήσεις του ελαιόλαδου, με κυριότατη τη χρήση κατά των δερματικών παθήσεων, αλλά και ως αντισυλληπτικό μέσο. Μάλιστα γίνεται σαφής διαχωρισμός του ελαιόλαδου, το οποίο, σε συνδυασμό με το σίτο και τον οίνο, αποτελεί τη βάση της ιπποκρατικής διαιτητικής από άλλα έλαια, όπως του σκίνου, της πικραμυγδαλιάς και της βελανιδιάς.
Το λάδι χρησιμοποιήθηκε ως φάρµακο από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Ο Ιπποκράτης ασχολήθηκε επισταμένα µε τη χρήση του λαδιού και αναφέρεται λεπτομερώς στις περιπτώσεις που βοηθά, όπως επίσης στις περιπτώσεις που πρέπει ν’ αποφεύγεται. Αναφέρει πως το λάδι το χειμώνα εμποδίζει τη θερμότητα ν’ απομακρύνεται από το σώµα, ενώ το καλοκαίρι λειώνει τη σάρκα καθώς αυτή ζεσταίνεται, λόγω της εποχής η εντριβή με λάδι και νερό μαλακώνει το σώμα και δεν το αφήνει να ζεσταθεί υπερβολικά».

Με το ζεστό λάδι, συνιστούσε να τρίβονται όσες γυναίκες είχαν αποβάλει, και κυρίως σε περιπτώσεις προχωρημένης εγκυμοσύνης ενώ σε περιπτώσεις μητρορραγίας δινόταν ένα μείγμα από βρασμένα φύλλα άγριας ελιάς μέσα σε ξίδι. Για τη διευκόλυνση του τοκετού προτείνει παρασκεύασμα που «φτιάχνετε και με ρετσίνι τερμίνθου (κοκορεβιθιάς), μέλι και λάδι διπλάσιο σε ποσότητα από τα προηγούμενα και αρωματικό κρασί», το οποίο και πρέπει να πιει η επίτοκος.

«Περί ελκών» διαχωρίζει τα τραύµατα σε µεγάλα, όπου πρέπει ν’ αποφεύγεται η χρήση λαδιού και στα µικρά, όπου τοποθετείται γάζα µουσκεµένη σε κρασί και σκεπάζεται µε µαλλί βρεγμένο σε λάδι. Οιδήματα και τις φλεγμονές προτείνει καταπλάσματα, που παρασκευάζονται από βρασμένο φλόµο, φύλλα τριφυλλιού, επίµετρου και πόλιου, πληγές στα γεννητικά όργανα κατάπλασµα από κοπανισµένα φύλλα ελιάς, βάτου, κισσού και ροδιάς.Καθαρτικό  ιδανικό είναι  το  λάδι  με  βρασμένες βρούβες (σινάπι).

Άλλες εφαρμογές του ελαιόλαδου που αναφέρονται από τον Ιπποκράτη ήταν στη θεραπεία των χρόνιων πυρετών, των μικρών πληγών, των διηθημάτων, όπως οι καλόγεροι και τα αποστήματα, των ερεθισμένων ούλων, καθώς και στη διατήρηση της λευκότητας των δοντιών και ως αντίδοτο σε περιπτώσεις ελαφρών δηλητηριάσεων.

Τις θεραπευτικές ιδιότητες του λαδιού και της ελιάς, αναφέρει και ο Πλούταρχος και μάλιστα λέει πως το «υδρέλαιο»(νερό και λάδι) είναι ιδανικό για τη µαστίτιδα.

O Πλίνιος, αναφέρει ότι το λάδι που παράγεται από άγουρες ελιές χωρίς τη χρήση ζεστού νερού, «το ομφάκινον» είναι το καλύτερο φάρμακο.
Τα φύλλα της ελιάς ως ρόφημα, προτείνονται για το έλκος του στόµαχου και ως κολλύριο για τα κόκκινα µάτια. Το «ομφάκινον» του Πλίνιου στο πέρασμα των χρόνων δίνει τη θέση του στο «ομφαρμάκιον» του μοναχού Αγάπιου του Κρήτα, που σε σωζόµενο σύγγραµµα, το θεωρεί παχυντικό και δυναµωτικό, προσφέρεται ως αντίδοτο σε δηλητηριάσεις ως έμπλαστρο και υλικό των αλοιφών.

Η συνταγή που δίνει για τα οιδήµατα είναι βρεγµένη ψίχα ψωµιού σε νερό και λάδι που ζυμώνεται και γίνεται έμπλαστρο.

Σε επιγραφές του Ασκληπιού της Λεβήνας, στην Κρήτη, όπου λατρευόταν η Υγιεία Σωτήρα, αναφέρεται ότι «ο θεός έδωσε μια οδηγία να τοποθετηθεί πάνω στο στρείδι το όστρακο, αφού καεί και τριφτεί για να γίνει λείο με λάδι αρωματισμένο με ρόδα και μολόχα με λάδι». Στο ιερό του Ασκληπιού χρησιμοποιούσαν το έλαιον για να παρασκευάσουν ειδικές αλοιφές και ιάματα.

Ροφήματα, τέλος, από φύλλα και άνθη ελιάς χρησιμοποιήθηκαν ως κρύο κολλύριο για τα ερεθισμένα μάτια αλλά και για το έλκος του στομάχου. Η χρησιμοποίηση των ελαιόκλαδων σε πολλών ειδών αρχαίες τελετουργίες (όπως εξαγνισμοί καθαρμοί) προσδιορίζει το συμβολισμό της ελιάς ως δέντρο του καλού. Η έμμεση σύνδεσή του με το φως (το καιόμενων έλαιον είναι η αρχέγονη πηγή του φωτός) αντιμετωπίστηκε από τον άνθρωπο με την ιδιαιτερότητα του δέντρου που συμμετέχει στη λατρεία.

Ο µοναχός Γυµνάσιος ο Αγιορείτης που έζησε τον προηγούµενο αιώνα δίνει µια σειρά από συνταγές µε ακριβή δοσολογία υλικών. Έτσι για τις ρευµατικές παθήσεις συστήνει την παρακάτω αλοιφή: «αλεύρι, μισή οκά λάδι, 5 κρόκους αυγών, 1 κουταλάκι αλάτι, ένα φλιτζάνι ξίδι». Τα τραύματα, αφού καθαριστούν σχολαστικά, αλείφονται µε µείγµα ρακής, λαδιού, και καµφοράς. Για τα σπυριά, η αλοιφή που παρασκευάζεται, περιέχει: 50 δράµια Χιώτικη μαστίχα, 50 δράµια κερί, 50 δράµια λιβάνι, 100 δράµια λάδι.

Οι απλοί άνθρωποι των ελαιοπαραγωγικών περιοχών θεωρούσαν το λάδι φάρµακο για κάθε νόσο, που τους συνόδευε από τη γέννηση μέχρι το θάνατο. Εντριβή µε ζεστό λάδι έκαναν στις ετοιµόγεννες, εντριβή έκαναν και στα νεογέννητα, χαµοµήλι µε λάδι συστήνουν οι γιαγιάδες µέχρι σήµερα για τους κολικούς των βρεφών. Λάδι έπιναν για τις παθήσεις της χολής, τη δυσκοιλιότητα και για να µη µεθούν. Τα εύθραυστα νύχια δυναµώνουν όταν βουτιούνται σε λάδι, τα χέρια αποκτούν λεία υφή.